Voor velen de eerste partij van het nieuwe jaar. We betreuren het algemeen forfait van Ceccarini Eugenio zodat we maar met 21 meer zijn.
Vooraf hadden Maurice Engelbosch en Heinz Bork hun duel al uitgevochten met een voordelig slot voor Heinz.
Ongeveer als eersten besloten de twee ouderdomsdekens Peter Vermeulen en Jef Claes tot remise, geen van de twee wilde de andere nog pijn doen en bij een koel pintje werd er nagepraat over de belevenissen van het voorbije jaar. Het belangrijkste is er nog steeds te kunnen bij zijn.
Niemand van ons speelt nog als toen hij jong was, doch de gezelligheid telt voor de volle 100% en een grootmeester van 2500 doet ook blunders; daarenboven is die meestal ook niet gelukkig met zijn rangschikking, daar zijn wij gelukkig al lang overheen. We zijn al blij met een paar goede zetten, laat staan een volledige partij.
Al heel snel presteerde ik het weer om een stuk weg te geven tegen Michel Smets, doch dat was niet het enige straffe voorval. Waarschijnlijk had Piet Ulburghs telepathisch contact met mij (we zaten rug aan rug …) en hij voelde: hij kon beter en gaf prompt zijn dame af aan Leo Hovens.
Toen we een tijdje daarna beneden zaten kwam een opgewekte Willy Lenaerts ons melden dat hij een vrijpion had en nog wel een ‘verst verwijderde’. Die wint concludeerde Michel. Groot was mijn verwondering als ik de partij naspeelde en zag dat Willy gewoon overzag dat Humbert door zijn paard te slaan tezelfdertijd in het kwadraat kwam; weg dus de winst voor Willy en hoera voor Humbert Vermeulen!
Alfred Breck zal zich zijn partij tegen Jaak Berben ook wel anders voorgesteld hebben, maar als Jaak eens op zijn tanden bijt is het oppassen geblazen ondervond de Fred.
Bij een lichte misrekening verloor Manu Laleman ook een stuk tegen een goed spelende Sylvain Marmenout en hij gaf er dan ook maar de brui aan.
Hoewel het seizoen al lang voorbij is was Herman De Wel toch maar eens gaan schudden aan de notenboor, je weet maar nooit. En inderdaad, Guy Hermans liet hem maar schudden met het gekende gevolg in een typisch Nooteboom gevecht waarbij zwart hoopt op de sterkte van zijn damevleugel pionnen en wit op zijn ontwikkeling en centrumsterkte.
Bleven dus Georges Poels, die zich met zwart verdedigde tegen Gaston Dops. Hoewel Georges beter stond kon hij het juiste plan niet vinden en met ongelijke lopers werd uiteindelijk tot remise besloten.
We zaten ondertussen met enkelen geboeid te kijken en te tellen naar de partij Jos Berta tegen Michel Vandecan. De stelling van Jos stond geweldig onder druk en stilaan maar zeker slaagde hij erin Jos onder de voet te lopen om zo, samen met Leo Hovels, de koppositie te veroveren.
|
