Dilsen bis en Jaak Berben verraste ons allemaal met zijn eerste optreden als cafébaas, en je deed dat goed Jaak! Een automaat is toch niet dat.
Heinz Bork had al snel de maat genomen van de immer sympathieke Ferdinand Jordens, maar op de andere borden werd de strijd verbeten voortgezet.
Tot de ongelukkigsten van deze ronde mogen Willy Lenaerts, Jaak Berben en ikzelf gerekend worden en dit nog meer omdat we alledrie ons eigen ongeluk veroorzaakten! Willy heeft er net zoals ikzelf een erezaak van gemaakt om in gewonnen positie een totaal zinloos plan te kiezen dat de fatale ondergang betekent van wat eens een veelbelovend plan leek. Willy heeft daarbij het tellen tot drie verleerd en ikzelf tot twee, moeten wij nu terug naar het eerste studiejaar? Wat natuurlijk niks afdoet aan de verdiensten van hun overwinnaars Alfred Bleck en Sylvain Marmenout die het punt met vreugde binnenrijfden. Bij Jaak lag het wat ingewikkelder; nadat Jos Berta hem bijna gans de partij tot op de rand van de afgrond bracht, verloor die de weg en geraakte zelf in moeilijkheden. Gelukkig herpakte Jos zich nadat Jaak hetzelfde overkwam, maar toch heeft Jaak nog de remise gemist.
Ondertussen hadden Jef Claes en Georges Poels, beiden in een strijd om de remisekoning te worden, de vredespijp opgestoken, wat ook al snel door Guy Hermans en Peter Vermeulen gedaan werd.
De anders zo strijdvaardige Humbert Vermeulen was met de moed in zijn schoenen tegen Michel Smets begonnen. Dat betekent natuurlijk al een half verlies tegen een aanvallende Michel die dan ook de partij snel beslechtte.
Op dat ogenblik waren er nog drie borden aan het spelen. Manu Laleman zette gans de partij Gaston Dops onder druk maar slaagde er niet in om Gaston te vermurwen, dus na vijf uur spel toch maar remise. Nu konden we allen om de topborden gaan staan. Dat bleek wat zuurstof tekort bij Piet Ulburghs te veroorzaken. Herman stond na een aangenomen damegambiet met verwisseling van zetten steeds wat beter tot gewonnen, maar Piet verdedigde zich krampachtig, wat in het eindspel tot een mooie helpmatstelling leidde voor Herman. Bleven nog Michel Vandecan tegen Leo Hovens over. Michel stond het grootste deel van de partij wel ietsje beter, maar het leek nog lang niet beslist tot Leo in een toreneindspel de sterke aanvalskansen van de witte toren sterk onderschatte met zijn 43… Kg5. Vermits zijn pionnen in de weg van zijn eigen toren stonden was promotie voor Michel niet meer te verhinderen. Stevige partij van beide leiders waar Michel positioneel toch wat beter voor de dag kwam.
|
