Vooraleer met de vierde ronde in overpelt te beginnen verzocht Luc ons om een minuut stilte in acht te te nemen voor twee ‘oudstrijders’ die hun koning definitief moesten neerleggen. Zowel Jean als Marcel maakten lange jaren deel uit van het Limburgs schaakleven, mogen ze rusten in vrede.
Daarna werd het startschot gegeven voor alweer een boeiende namiddag.
In het kader van ‘lief zijn voor elkaar’ bij de start van een nieuw jaar, kozen zowel Roger Jacobs tegen Alfred Bleck als Heinz Bork tegen Fortunato Conte voor een snelle kleurloze remise. Ook Daniël Vercauteren (die tijdig bij zijn pupillen wilde zijn) vroeg Leo Hovens die optie te kiezen, maar Leo dacht daar anders over.
Op de overige borden werd er stevig gestreden, zoals het oudstrijders past.
Guy Hermans stelde me al snel remise voor met een vol bord, maar ik bewees hem dat hij beter op winst kon spelen :-( Willy Lenaerts die naast me zat wilde Herman De Wel op vrijwel dezelfde manier als ik tegen Guy overmeesteren, maar Herman vond voldoende gaatjes in de stelling van Willy. Jaak Berben hield Piet Ulburghs in een stevige greep en stond wat beter tot hij Piet als nieuwjaarsgeschenk een paard aanbood, na nog wat tegenspartelen was opgeven de enige mogelijkheid. Ook Gaston Dops hield redelijk stand tegen Michel Smets tot hij een schaakje toeliet met pionverlies en zijn koning in een onveilige hoek bracht. In zijn geliefde Bird kwam Maurice Engelbosch toch in moeilijke papieren tegen Jef Claes, maar het lijkt er wel op dat Jef de laatste tijd zijn afwerking wat vergeet. Maurice liet het niet aan zijn hart komen wat hem nog eens een verdiende overwinning opleverde. De twee Vermeulens moest elkaar partij geven. Peter koestert de Colle als geen ander en als er ergens te offeren valt is hij erbij, … mooi Peter!! Eindelijk heeft Ferdinand Jordens zijn overwinning beet en dat tegen Manu Laleman die nog een schaduw van zijn eerste partij leek. Ferdinand, ook al niet bang van een offertje hier of daar liet er geen gras over groeien en liet zijn stukken kriskras over het bord vliegen met zijn pionnen recht naar het dameveld.
Maar de verrassing van de avond leek wel te gaan komen van Georges Poels die tegen Michel Vandecan speelde, Michel bracht niet al te veel leven in de partij wat Georges toeliet te profiteren van zijn gekende afruilmaneuvers. Zo belandden ze in een toreneindspel met gelijke pionnen aan beide zijden van het bord. Bij goed spel leek remise onafwendbaar, maar … toreneindpelen moeten actief gespeeld worden en dat is niet Georges zijn beste kant. Hij liet zich tegen de bordrand drukken met gekend gevolg.
|
