Voor de tweede maal mochten wij iedereen ontvangen. Daarom ging ik rond een uur of een naar ons lokaal om de zaal klaar te zetten. Maar onze sympathieke, stipte, ijverige scheidsrechter Jos had alles al keurig in orde gebracht. Heel fel bedankt Jos!
Iedereen kwam goed op tijd zodat we op het gestelde uur konden beginnen aan de zesde ronde.
Michel Smets en Peter Vermeulen hadden reeds vooraf gespeeld en Peter had niet kunnen optornen tegen de Stonewall van Michel.
Vandaag zou uitwijzen of Michel Vandecan ondanks zijn slechte start nog naar de kop van de rangschikking kon fietsen. Daarvoor moest hij langs Piet Ulburghs en zou Leo Hovens tegen Herman De Wel moeten verliezen. Dat zijn veel voorwaarden om in een keer te vervullen. Piet liet zich echter reeds in de opening platwalsen en Michel liet hem niet meer ontsnappen. Tussen Leo en Herman ontspon zich een hevige strijd waarbij Leo vanuit een wat ongebruikelijke voortzetting in de Boedapester met een ‘wel’ gebruikelijk pionoffer in een moeilijke stelling verzeilde. Herman toonde in het middenspel wat te veel respect zodat er in het vierde uur een ongeveer remisestelling leek te ontstaan, wat Herman ook voorstelde. Leo speelde echter op winst en zocht nog complicaties in het eindspel. En die kwamen er pas echt toen hij zich op de 40ste zet nota bene met Jos als toeschouwer door zijn klok liet gaan. Terstond maakte Jos er hem attent op zodat elke discussie uitgesloten was. Toch een anticlimax voor deze partij.
Op de andere borden had men ondertussen ook niet stil gezeten. Willy Lenaerts en Jaak Berben verzeilden in een holderdebolder partij waarbij Willy de eerste en niet de laatste fout beging maar gelukkig voor hem wilde Jaak het laatste woord hierin krijgen.
Op een aantal borden deed zicht het vreemde verschijnsel voor dat geen van de twee leek te willen winnen, ondanks een beter stelling. Dit was het geval bij Fred Bleck tegen Heinz Bork, Roger Jacobs tegen Pros Barro en Gaston Dops tegen Maurice Engelbosch. Remise is dan de enige uitkomst.
Jef Claes die een kwaliteit cadeau kreeg van Manu Laleman vond wel dat het tijd was om nog eens een partij te winnen. Tegen Georges Poels, altijd een moeilijke klant, moest ik winnen om terug onder de mensen te komen. Met enig geluk slaagde ik daarin ook.
Guy Hermans was een te taaie brok voor Ferdinand Jordens die zo in zijn opmars naar boven afgeremd werd.
Ondertussen was het al half zeven en stonden we met een paar mensen nog rond de enige partij, die tussen Sylvain Marmenout en Fortunato Conte. Ik heb altijd gedacht dat Sylvain een aimabel man is en had nooit kunnen vermoeden dat achter die façade een sadist verscholen zat. Gedurende meer dan 30 zetten hield hij Fortunato in een houdgreep om hem telkens weer even te lossen, zoals een kat doet met een pas gevangen muis. Zodra echter Fortunato even los kwam overviel Sylvain hem opnieuw tot er uiteindelijk geen ontkomen meer aan was voor Fortunato.
|
