Opnieuw is een jaar voorbij en we zijn weer in Hasselt voor ons kampioenschap.
Het weerzien was voor velen weer verheugend, helaas zijn er ook enkelen die er om een of andere reden de brui (moesten?) aan geven. Het ga jullie goed vrienden en als het terug mogelijk is kom ons weer vervoegen volgende jaar.
Maar naast de afwezigen mogen we enkele nieuwe of hernieuwde deelnemers noteren, de kwaliteit is er zeker, het moet er alleen nog uit komen.
Zoals jullie merken konden drie deelnemers de eerste ronde niet spelen, maar zij zullen er in Tessenderlo wel bij zijn.
Nadat iedereen uitbundig goeiendag en ‘hoe is ‘t’ had gezegd kon Luc de gebruikelijke mededelingen bij het toernooi begin doen en onze ondertussen bekende sympathieke, maar kordate wedstrijdleider Jos Pots, mocht daarna het startschot geven.
Een van de eerste partijen die beslist werden was de verrassende winst van Ferdinand Jordens tegen Aimé Cremers. Met enkele krachtige zetten maakte Ferdinand de partij af tegen een verbouwereerde Aimé. Snel daarna pakte Willy lenaerts de stelling van Sylvain Marmenout met simpele logische zetten in.
Herman De Wel, Michel Vandecan en Leo Hovens gaven ook niet lang daarna hun tegenstanders: Manu Laleman, Alfred Bleck en Pros Barro het nakijken, terwijl Roger Jacobs absoluut wilde bewijzen dat hij nog slechter kon dan ik L. Ondertussen stond Jaak Berben meestal werkloos toe te kijken hoe Heinz Bork zo lang kon nadenken, wat achteraf gezien toch niet mocht baten. Piet Ulburghs bracht Leon Heylen danig in de war zodat die zijn kluts verloor.
Armand Cornelis besloot tegen Fotunato Conte dat remise genoeg was wat ook Michel Smets en Peter Vermeulen er al vooraf van vonden in min of meer zoutloze partijen.
Te elfder ure had Hubert Monard zich laten over halen om toch mee te spelen zodat Johny Govarts ook een aangename namiddag zou hebben. Iets te snel gaf Hubert een stuk en dan de partij af.
Georges Poels had zich ingegraven achter zijn pionnen tegen Robert Pools, maar die trok zich daar niks van aan en begon de pionnenstelling te bestoken zodat uiteindelijk Georges zijnen tel verloor.
Alleen Humbert Vermeulen en Jos berta bleven nog over. Jos had zich misschien wat overmoedig (niet doen Jos tegen Humbert, ik weet er alles van) een pion laten ontfutselen in een slechte stelling en was in een verloren eindspel met torens en pionnen beland. Hij kon alleen nog hopen op een paar flinke miskleunen van Humbert, maar die werkte de zaak keurig af; Daarmee was de tweede verassing van de dag een feit.
|
