Voor het eerst waren we te gast in De Zavel. Gezellig zaaltje, goed verwarmd, want dat begint voor ons, oude knarren, al belangrijk te worden. Daarnaast waren er broodjes voorzien en werd de vriendelijke service verzekerd door de levensgezellin van Leo.
We hadden weer de luxe van twee wedstrijdleiders in functie, Jos en Luc, wat in normale omstandigheden zou betekenen dat ze extra voorbereid waren om moeilijkheden het hoofd te kunnen bieden. Gelukkig wordt bij ons hun rol grotendeels beperkt tot supporteren, waarbij de enige tussenkomsten van Jos meestal beperkt zijn tot het temperen van onze bij wijlen luide stemmen.
Vooraf speelden Georges Poels tegen Jef Claes hun partij. Georges nam in het broederduel de maat van Jef die blunderde in een betere stelling.
Tony Hendricks tegen Fortunato Conte en Johny Govarts tegen Aimé Cremers waren al snel de eersten die hun partij beëindigden. Zowel Tony als Aimé waren een paar klassen te sterk voor hun tegenstanders. Zo komt Tony stilaan in de regionen, waar hij gezien zijn elo, thuis hoort.
Peter Vermeulen, de senior der senioren in dit toernooi, bouwde zijn Colle rustig op en Roger Jacobs vond niet het juiste tegenspel. Jaak Berben tegen de pas gestarte Hubert Monard alsook Jos Berta tegen Leo Heylen vonden gemakkelijk de weg naar winst.
Verrassend was toch de verdienstelijke winst van Ferdinand Jordens tegen Manu Laleman. Met de partij Sylvain Marmenout tegen Prosper Barro was het afwachten welke hakker het eerst door de stelling van de andere zou klieven. Pros onderschatte toch de scherpte van Sylvain’s bijl en moest zijn houtjes neerleggen.
Ondertussen liet Alfred Bleck zich door Guy Hermans gewillig naar de slachtbank lei(ij?)den. Fred komt precies niet op dreef dit jaar.
Willy Lenaerts geraakte niet door de taaie verdediging van Humbert Vermeulen evenmin als Piet Ulburghs door die van Armand Cornelis wat de enige twee remises uit deze ronde tot resultaat had.
Michel Vandecan had mooi gemerkt dat er wat weinig veldjes voor mijn stukken waren en in enkele zetten ruimde hij de boel op.
Alleen Leo Hovens tegen Robert Pools en Michel Smets tegen Herman De Wel waren nu nog aan het spelen. Met zijn gewone Grob had Leo dadelijk het spel op scherp gezet. Robert echter, liet zich ook niet onbetuigd en na 1… e5 en 2… h5 toonde hij Leo dat hij bereid was tot een strijd op het scherp van de snee. Leo die meestal erg agressief speelt verwaarloosde toch een beetje te veel zijn verdediging waarvan Robert gebruik maakte om het volle punt binnen te halen.
Michel Smets was met een Maroczy opstelling tegen de Kan Siciliaan van Herman in een wel slechtere, maar nog moeilijke stelling geraakt, zag er geen heil meer in en verkoos om te supporteren voor Leo dan wel Robert, mooi!
|
