Het was een ijskoude dag, ideaal schaakweer in Tessenderlo, maar onze lokaalhouders dachten dat het te warm was en zetten de chauffage af  , gelukkig toch tijdig gemerkt.
Er waren een paar partijen vooraf gespeeld. Michel Smets liet zich aftroeven door Tony Hendrikx die zo terug op zijn plaats in de bovenste regionen van de rangschikking komt. Armand Cornelis en Aimé Cremers hadden warmere oorden opgezocht om hun onderlinge partij te spelen, die in het voordeel van Aimé af liep. De heren zaten waarschijnlijk met hun hoofd wel elders … . Ook Heinz Bork en Peter Vermeulen speelden hun partij vooraf in het veilige clublokaal, nu met die ijzige toestanden, Peter won.
Jef Claes bleek nog een maat of twee te groot voor Johny Govarts, maar Hubert Monard bood betere weerstand tegen Alfred Bleck, doch moest uiteindelijk toch de koning neerleggen. Ook Georges Poels liet zich, door de onverwachte 1…e5 openingskeus van Herman De Wel verrassen en dat nog wel met de Schliemann Spanjaard, destijds een voorkeur van IM Jos Boey en in onze club Paul Gevers, super scherp. Dit is de eerste keer in 25 jaar dat Herman zo speelt! Mooi! Willy Lenaerts zou zonder twijfel remise halen, ware het niet dat hij in allerlaatste instantie toch nog blunderde.
Ferdinand Jordens vocht als een leeuw tegen Piet Ulburghs om zijn mooie rangschikking te behouden, maar tevergeefs. Fortunato Conte kon niet weerstaan aan de aanval op zijn dame door Roger Jacobs en verloor een stuk en de partij. Jos Berta liet zich door mij een pionnetje afsnoepen en kwam stilaan in verloren stelling tot hij met een mooi torenoffer de pion terug won. Gelukkig kwam mijn vrijpion als eerste aan de streep en vond ik nog juist h1 om mijn koning tegen de schaakjes te beschermen. Tegen het rustige opbouwspel van Humbert Vermeulen vond het tactisch brein van Prosper Barro geen verweer. Op gelijkaardige manier werd Sylvain Marmenout de baard af gedaan door Leo Heylen, die zo snel mogelijk terug wilde vertrekken.
Zo bleven alleen de twee top borden nog aan het spel.
Na het risicovolle offer 20.Pxc6 van Robert Pools leek Jaak Berta op weg om Robert de eerste nederlaag toe te brengen. Echter de tijd speelde in het nadeel van Jaak, niet die op de klok, maar die in zijn hoofd. Hij had zich ingebeeld dat hij niet kon winnen in een lange partij en zo gebeurde. Het tij keerde met de gekende afloop. Leo Hovens had zich tegen Michel Vandecan, tegen zijn gewoonte in, met de rug tegen de muur in de verdediging gezet. Michel stond lang beter, gewonnen zouden velen zeggen, maar waar er leven is, is er hoop dacht Leo. En terecht door steeds tegenkansen te zoeken bracht hij de stelling terug in evenwicht. Met elk een toren en twee randpionnen voor Michel wist Leo de remise te bevechten. Wie zei er ook weer dat alle toreneindspelen remise zijn?
|
