Dinsdag 27/12/2011. Om 7u30 was het verzamelen geblazen in het station van Hasselt. 12 schaaktalenten (en hierbij stapte er nog eens 1 later in Diest op) en 4 begeleiders reisden af naar Brugge. De reis van twee en half uur werd door de jeugd overbrugd door o.a. kaarten. Ja, wie dacht dat kaarten voor de oudjes was, had het flink mis. Presidenten voor de -15 en wiezen voor de +15 zorgden voor uren kaartplezier. Of er was het kakkerlakkensaladespel waarbij de jongsten (letterlijk of van geest (Jeroen en Luc)) zich goed amuseerden. In Brugge aangekomen zorgde De Lijn voor een aangename verrassing. Gratis busdienst voor de kerstdagen, de geest van Steve Stevaert doet daar dus ook nog zijn werk.
Marc Clevers zorgde ervoor dat alle bagage ter plekke kwam. Merci Marc.
We logeerden in de Karmel waar oud-Chiroleiders, een jong koppel met de paar maanden oude Minne, voor het eten zorgde. Luc Cornet had verloren brood besteld met de gedachte “dat lust iedereen” en het dat bleek een schot in de roos te zijn. Veel verloren brood werd teruggevonden en werd gretig binnengesmikkeld.
Voor het grote spel ging beginnen, werd er door de jeugd goed geravot met een kleine plastieken bal. Veel verloren brood werd er al opgebruikt. Ondertussen mochten Werner, Luc, Jeroen en ik briefjes opplakken met tips voor het spel dat ons deed verhuizen naar Oezbekistan. De tips verwezen naar de veilige plaatsen in het mijnenveld (spelletje dat er velen zullen kennen van op hun pc ). Als volleerd Chiro-leider had Jeroen de nacht ervoor zijn spellendoos opgediept en er een prachtig spel van gemaakt met verschillende spelen om tips te winnen. De kinderen van 8 tot 17 amuseerden zich kostelijk. Bij het eindspel werden Freek, Alicia en Lev het mijnveld ingestuurd en met behulp van hun leiders Hans, Sander en Arne moesten ze veilig aan de overkant geraken. Lev verloor al vrij snel zijn hoofd en zijn pullovertje ging over zijn hoofd. Niet voor lang want Lev zag niets meer. Zijn zusje Alcia verloor een arm en been. Freek kwam er beter van af totdat hij vlak voor de meet… stierf. Lev onderging hetzelfde lot. Hans kon dit voor de lieftallige (halve) Alicia toch niet laten gebeuren en zocht een andere weg en ja hoor Alicia geraakte aan de overkant. Het team van Hans met Bram, Marnicq en Alicia werden de ereburgers van Oezbekistan.
Het werd stilaan tijd voor het warme avondmaal. De ogen begonnen te fonkelen toen er kroketten in zicht kwamen. Slechte eters heb ik niet gezien, de borden werden telkens goed gevuld.
De speldag liep naar zijn einde toe. Enkelen hadden deze speldag niet verwacht en hadden zich voorbereid op de eerste schaakdag. Vooral Siemen zat met een schaakpaard in zijn maag omdat hij maar één dag aan het schaaktoernooi kon deelnemen want hij moest de derde dag naar Frankrijk.
’s Avonds verhuisden de meeste kinderen naar Wakkerdam. Dit plaatsje ligt boven in de Karmel. Aan een grote tafel zaten onze vrienden te wachten welke rol ze mochten spelen in het spel Weerwolven. Ik weet niet hoeveel rondjes Luc rond de tafel heeft gewandeld beide avonden maar ze zijn niet te tellen. Bij weerwolven is het de bedoeling dat de weerwolven ontmaskerd worden en als dat niet gebeurt, is de kans groot dat er doden vallen onder de burgers. De rol van burgemeester lag Hans perfect (vroeger veel gekeken naar Samson en Gert). Hij leidde de discussie “wie zou weerwolf kunnen zijn”. Ben was ook eens burgemeester en toen een onschuldige burger stierf, was zijn eerste reactie “goed gedaan…”. Ben heeft zijn termijn niet kunnen afmaken. Erik wou op een bepaald moment dat Samuel stierf en hij overtuigde anderen om mee op Samuel te stemmen. Dat lukte maar hij vergat wel dat hij een koppel was met Samuel en stierf nog diezelfde seconde. Als de weerwolven iemand moesten aanduiden om te sterven terwijl de anderen met hun hoofd op tafel liggen, gebeurde die aanduiding soms iets te opzichtig. (Weeral) Erik tikte tijdens een overleg tussen de weerwolven zijn buurman in de arm. Die had natuurlijk meteen door dat een gevaarlijk heerschap naast hem zat, maar Erik vond dat bij de burgerstemming geen argument. Helaas voor hem werd het toch voor hem het einde van het spel.
Daarna werd het bedtijd. Jeroen zorgde ervoor dat de jongeren snel tot rust kwam want morgen wachtte de eerste schaakdag. Luc hield een oogje in het zeil bij de oudsten. Heel laat op de avond was er nog een kortstondig bezoek van Rita en Rudi, maar toen ze zagen dat alles ok was, zijn ze onmiddellijk hierna vertrokken.
Na een stevig ontbijt en met lunchpakket vertrokken we naar de toernooizaal, een school in Brugge. Omdat we 2.5 uur op voorhand daar waren was er nog tijd over om over de kerstmarkt te wandelen. Lev waande zich op de kermis toen hij een eendjeskraampje zag staan. Eendjes vangen met een hengel, dat leek hem wel wat. “Alle blauwe” zei ik, “neem de groene” opperde Bram (die waren er wel niet), maar het was voor Lev al een hele opdracht om er dertien aan zijn haakje te krijgen. De opdracht om een prijs te kiezen was daarna nog moeilijker, uiteindelijk koos hij voor een grote lolly. Alicia maakte een foto met de lolly met Lev als achtergrond.
In de toernooizaal kwamen we ook Anouck Kuypers met papa Filip tegen. Ook zij deed mee aan het toernooi, maar heel de familie verbleef in een hotel in Oostende.
Uiteindelijk werd dan het startschot gegeven. Hans Vandersmissen en Sander Hauglustaine hadden uit tactische redenen, eieren voor je geld kiezen, zich ingeschreven in de open A reeks. Een keuze waar ze achteraf zeer blij mee waren. Als mental coach van Hans was ik zeer tevreden met zijn prestatie. Ik zag hem schaakzetten doen die ik niet zou gezien hebben maar ja dat is de bedoeling van elke leraar dat de leerling hem overtreft hihi.
Bram Veestraeten kreeg in zijn eerste ronde wat op zijn heupen van Arthur. Er stonden enkel een toren en een koning op het veld bij beiden en Arthur wou geen remise. Na wat tijdreizen op het schaakbord moest Arthur de remiseclaim van Bram twee minuten voor het einde aanvaarden. Een categorie lager hadden Marnicq en Jorden al hun tegenstanders in schaaksnippers verpulverd. Voor Marnicq Snoeks stond er heel wat op het spel, hij wou het criterium winnen. Zijn broer Pieter-Jan had die kans ook maar die verkoos om naar Bethune te gaan met de poging om daar te winnen bij de categorie -1500 elo. Papa Werner hield dan ook regelmatig contact met het Frans front. Dankzij Werner bleef ik ook op de hoogte van het Limburgs front want Het Belang van Limburg ontbrak niet.
Tijdens de eerste ronde zorgde Freek Iven al voor een prachtprestatie. Hij speelde remise tegen Faybish Nathaniel. Dit half puntje is beslissende geweest want dit kwam Nathaniel tekort voor de zege in Brugge. Deze ging naar Olivier Verheyen.
Na drie schaakrondes ging het terug naar De Karmel. Presidenten, Hartenjagen, Wiezen en Top Trumps van the Simpsons, hier en daar een kussengevecht stonden weer op het programma. Vervolgens was het avondeten. Het begon met tomatensoep met balletjes. Een paar zorgden er echter voor dat ze ballen met wat soep hadden. Lev kwam “maar” aan dertien balletjes.
Toen ons buikje weer goed gevuld was, zorgden de begeleiders weer voor een gedekte tafel. Marnicq die zijn kaartspel vergeten was, werd toen door mij als Chinese vrijwilliger aangeduid om de dessertborden mee te helpen opzetten. Delegeren of hoe noem je dat als begeleider? Daarna was het voor sommige ravottijd, wat uitkuren na schaken hoort er bij. Het spelletje Ben en Erik op de kast zetten lukte in geen tijd, bij Alicia pakte dat geen verf. Drie man sterk kregen Alicia niet op de kast. Het werd me duidelijk dat ze geen kat is om zonder handschoenen aan te pakken. Ze zorgde dus niet alleen voor haar broertje Lev maar stond zelf ook flink haar mannetje.
In Wakkerdam begonnen weer wat weerwolven te huilen tot half elf (met o.a. de megaverspreking van Ben toen er werd geargumenteerd dat de weerwolven iets gezegd hadden “Dat zei ik niet, dat zei Freek.” gevolgd door zijn hand voor zijn mond) en daarna was het bedtijd. De volgende dag zou zich zeer vroeg aankondigen (7u) en rust is ontontbeerlijk voor de concentratie bij schaken. Hans, Sander, Arne en ik (na het vertrek van Siemen) waagden zich aan een potje wiezen. Het kaartspel ging er bijzonder luchtig aan toe, er werd niet gevloekt als er stommiteiten gebeurden. Just have fun was het motto en daar slaagden we goed in.
Donderdag was de lange schaakdag. Hier ga ik weinig over vertellen. De uitslagen en eindstanden vind je hier. Wel wil ik Lev, Marnicq, Ben, Hans en Sander feliciteren met hun podiumplaatsen. Bij de -12 in het criteriumeindstand zat Marnicq op rozen omdat hij zijn concurrent Arno Sterck achter zich heeft kunnen houden. Echter het spreekwoord "als twee honden vechten om een been, gaat de derde ermee heen" was ook hier van toepassing. Beiden hadden geen rekening gehouden met Deon Lee en deze heeft in een laatste eindspurt Marnicq nog voorbij gestoken. Andere Limburgse prijswinnaars waren Pieter-Jan Snoeks, Ben Tuerlinckx, Fleur Swennen en Lev Katranov. De eindstand van het jeugdcriterium vinden jullie hier.
Schaken gedaan, op naar het station. Dit verliep met de nodige vertragingen. Luc zorgde ervoor dat iedereen ter plaatse geraakte , alleen… zijn laptop was niet meegekomen (met hierin de treintickets). Even paniek maar dan verscheen de reddende engel Rudi Valcke. Deze bracht Luc vliegensvlug naar de toernooizaal en vervolgens terug naar het station. In het station werd er nog een snack gekocht en daarna konden we vertrekken nadat we eerst door een conducteur naar de verkeerde kant werden gestuurd. De trein, altijd een beetje reizen.
Als slot wil ik volgende personen bedanken voor de fijne driedaagse in Brugge: Luc Cornet
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
 , Werner Snoeks, Jeroen Cillen, Jorden Bratuszewski, Eric De Coninck, Sander Hauglustaine, Freek Iven, Lev Katranov, Alicia Katranova, Samuel Nassen, Marnicq Snoeks, Ben Tuerlinckx, Arne Vancleef, Hans Vandersmissen, Siemen Vanhove en Bram Veestraeten. De gastrollen waren weggelegd voor Marc Clevers, Rita Troosters, Rudi Valcke, Pavel Englicky
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
, Anouck Kuypers (en familie).
|
