Het Limburgs snelschaakkampioenschap, een toernooi dat sinds vele jaren een grote afwisseling kent betreffende het aantal deelnemers. Veel hangt af van de locatie, de datum, en voornamelijk: wat reclame. Ook kan het iets te maken hebben met de ietwat vreemde formule: Per 200 elopunten verschil krijgt de lagergeklasseerde 1 minuut extra op zijn klok, tot een maximum van 7 minuten tegen 5. Naar mijn mening niet helemaal zuiver, mits het een kampioenschap is, en geen handicaptoernooi, en wellicht ook een van de redenen waarom een aantal sterkere spelers wegblijven, zoals (naar eigen zeggen) Hans Renette, die vroeger op zijn gemak, zeg maar, alle snelschaaktoernooien vlot won.
Maar goed, desondanks kwamen er toch nog 28 deelnemers van een variërend niveau in Overpelt opdagen, waardoor het toernooi zeker geslaagd was. Zo waren de favorieten op snelschaakelo: Jelle Sarrau, Roy Schoemans en Jozef Simenon, gevolgd door de subtoppers mezelf en Nicola Grecuccio. Ook waren er belangrijke outsiders zoals Karel Essers, wiens snelschaakelo honderden punten boven zijn nationale elo uitstijgt, wat hem een gevaarlijke klant maakt, en natuurlijk de jonge Ben Tuerlinckx, die menig vriend en vijand blijft verbazen met zijn opmars. Onverwachte deelnemers waren Philip Cornelissen en Dennis Dekoninck, beiden jaren inactief, maar met wat stimulatie van Marijke Mensch, die nota bene ook meedeed, was dat snel geregeld. (overigens echte klasse, hoogzwanger en toch nog blijven spelen!)
Het toernooiverloop zelf was een beetje bizar, dat is toch het minste wat ik erover kan zeggen. De eerste ronde begonnen de verrassingen al: De jonge Marnicq Snoecks wist stevig te verdedigen tegen de alom bekende offers van Nicola, en won zijn partij. Siemen Vanhove en Wessel van Kessel deden hem na tegen respectievelijk Philip Cornelissen en Ronny Willen. Allemaal jeugdspelers, logisch dus, denkt u wellicht. Maar ook Sylvain Marmenout wist Geert Meekers te verschalken, dus u ziet maar, iedereen kan verrassen! Zelf besloot ik voor de kers op de taart te zorgen door in een gewonnen pionneneindspel voormalig clubgenoot en vriend (huidig, weliswaar) Dennis Dekoninck pat te zetten. Gelukkig konden we er eens goed om lachen.
Zo begon het, en zo ging het voort. De enige speler die weinig punten weggaf, was blitzspecialist Jelle Sarrau, die slechts 2 remises moest toekennen: aan mezelf en de goed spelende Ben Tuerlinckx. Voor de rest won hij al zijn partijen en was dus de meer dan terechte winnaar. Medefavoriet Roy Schoemans speelde normale remises tegen Jozef, mezelf en Nicola, maar verloor van Jelle en van Ben Tuerlinckx. Jozef had zijn dagje niet en verloor 3x en speelde vele remises. Zelf speelde ik niet slecht, maar ook niet goed. Ik was dan wel ‘ongeslagen’, maar moest wel 6 remises toekennen, waaronder ook weer één aan Ben. Dit was goed voor een 2de plaats, die ik deelde met de geduchte Karel Essers, die alles won, en slechts verloor van Jelle, Roy en mezelf. Roy eindigde 4de en Ben op een verdiende 5de plaats. Opmerkelijke prestaties kwamen van Wessel Van Kessel en de gebroeders Snoecks, die een tpr ver boven hun eigen rating haalden. Zo verliep het kampioenschap dit jaar, zonder klachten en met dank aan iedereen die aanwezig was.
Verder nog dank aan Luc Cornet
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
 , die wedermaal alles in goede banen heeft geleid en zonder diens constante inzet het nooit zo’n geslaagd toernooi was geweest.
De volledige uitslag in bijlage.
|
